HASTA KELİMELER - Adayorum Sakarya'nın Haber Sitesi
Gamze KOÇ

Gamze KOÇ

gamzekoc83@gmail.com

HASTA KELİMELER

HASTA KELİMELER

Gamze KOÇ

                                                                                                                          3.gün
     Hastayken öyle yemek memek değil de en çok” yazmak” çekti canım. Şöyle fırından yeni çıkan, dumanı üstünde tüten ekmekler gibi içimden çıkmayı bekleyen kelimeleri özledim. Bi doğrulup yazabilsem dedim hep . Bi yazabilsem …Yazmak,o avuç avuç içtiğim ilaçlardan beni daha hızlı iyileştirebilir diyemedim doktorlara. Tıbba ters düşen komik bir teklif olurdu bu biliyorum. Halbuki yan yan bi  geliverse kelimeler, hele içimdekiler bir de sayfalara dökülürse ,bi   “ ohhh” der, rahatlar ayağa bile kalkarım, deseydim belki o bile iyi gelirdi  ama diyemedim. Konuşmakla sayıklamak arasında en çok yazmak istediğimi söylemiş olmalıyım.
                                                                            ****                                                                           15.gün
  Uzun uyutmuşlar beni. Bitmek bilmeyen rüyalar gördüm.  Rüyamda, dizlerimi karnıma doğru çekip masa yaptım kendime. Durup dururken “yazmak için masa şart mı?” demişim bi ara. Sonra da  sayfalar da olmasa  olur diye sayıklamışım. İlla beyaz olsun diye  diretmem  demişim.Gözlerimi  yarı baygın açtığımda  masalarla perdelerle konuşmuştum . Biraz doğrulmaya çalıştığımda yattığım yerden sararmış hastane duvarlarına  alıcı gözüyle baktım Ne de güzel .Gözüme devasa boş sayfalar gibi göründü perdeler. Sonra perdeleri yerlerinden bir çekişte sıyırıp ,üstlerine yazılar yazmak istedim gönlümce. Kapı kollarını saymazsak hem  enine hem boyuna kapılara da yazabilirim diye düşündüm. 
                                                                                                                                                             17. gün
                                                                              ***
  Ne yaptıysam olmadı, yazamadım. Sadece tek kolumu  kaldırabilirsem, halter müsabakalarındaki  sporcular gibi kendimi güçlü hissedecektim. Ama yok o bile  olmadı, yapamadım. Sırf kolum olsa yine iyi , başım tonlarca ağırlıkta bir yük gemisiydi sanki. Bir iki yeltendim,  kaldıramadım. Bir tek gözlerimi oynatabildim o kadar.                                                     
                                                                              ***                                                                        21.gün                                                                                                                                                                                                                                                                
     Hastanedeyken en çok içimde bir aşağı bir yukarı gidip gelen kelimelerime üzüldüm. Yazık, hiçbiri   dışarı çıkacak bir yer bulamamışlar. Öfkesinden hepsi saç diplerime asılmış kalmış sanki. Her biri saç tellerime  tutunmuş olduklarından başım çok ağrıdı herhalde. İlaçlar, iğneler, serumlar kelimelere de çok ağır gelmiş olmalı ki ben gibi gündüz vakti yerli yersiz  uyumuş  hepsi. Kaç defa koluma doğru yol almışlar ama parmak uçlarıma kadar gelememişler bir türlü. Gövdem çıkmaz sokak olmuş  bütün harfler,  birbirlerine toslayıp durmuşlar   içimde. Meğer kelimelerim de benimle birlikte hastalanmış . 
                                                                                                                                                              26.gün
                                                                            *** 
  Son kontroller …Bu seferki tahlil sonuçları temiz çıktı. Öyleyse içimdeki bu hareketliliğin bir sebebi olmalı. Parmaklarıma can yürüdü.  Bayram öncesi bir  hazırlık var sanki bedenimde diye düşünüyorum.
                                                                           ***                                                                            36.gün
    Eve çıktık. İlaç dolu kutular nerdeyse bitti .Koyu renk şurup şişelerinin dibinde yoğun mai sıvılardan azıcık kaldı. Çocukken ilaç içmemek için nazlanıp niyazlandığımı hiç hatırlamam. Ağzımı acı ilaçlara sımsıkı yumup, içmem demeyi hiç bilmedim. Şimdi de değişen bir şey yok. Sevmesem ne, mecburum. Zaten ağzım da yanmıştı hayattan,ilaçlar ne kadar yakabilirdi ki canımı. Saati saatine de içtim bitirdim hepsini .
                                                                            ***                                                                 43.gün
   Bu geçen zamanda içimde bir şehrin kalabalığı birikmiş gibi. Kollarımda dahası parmak uçlarımda bir kıpırtıdan fazlası var . Yüreğimin caddelerinde şenlikli bir gürültü duyuyorum. Masamın üstüne çiçekler ve sayfalar çok yakışıyor. Bu sesler bir şeyin sevinç naraları olmalı. Büyük bir koro eşliğinde korna sesleri yükseliyor sanki. Bir stadyum çıkışında, kazanılmış  bir maçın sonrasında ard arda sıralanmış çılgın araba konvoylarının  hali var içimde, hissediyorum. Tozu dumana kata kata koşarak gelen atların yeleleri uçuşuyor kulağımın dibinde. Besbelli bu bir zafer sevinci.  Ellerinde bayraklar sallayan bir taraftar güruhunu zor tutuyorum. Elini yumruk yapmış ,ağzı kulaklarına  varmış, tanıdım. Bu  göğü yumruklayan kelimelerimin sesi . Kazandım mı yani  ?  Kazandık mı?
                                                                  ***                                                                        45.gün
  Bu sefer de atlatmışım  hastalığı. Öyle dedi doktorlar. Taburcu olmuş kelimelerim. Yani, İyileşmişim. Yazma vaktim gelmiş yine.Tel dolabımın içine atıyorum elimi rastgele. Kapaklarını açıyorum sanki reçel kavanozlarımın. Mis gibi kokuyor ortalık. Taze kelimelerim var hem de hasta değiller artık.   

 

Yorum Ekle

Adınız / Rumuz

Yorumunuz

Yazarlar